Sinds 1 september zet ik op maandagmorgen om tien voor tien mijn fiets tegen een
 groen hek op de Zuidwal. De weg loopt daar omhoog. Zuidwal doet denken aan
 zuidelijke wal. Waar een wal is, is water. Ik herinner me dat de Zuidwal jaren
 geleden een ziekenhuis was. Het water is er nog steeds. Waar ik mijn fiets aan het
 hek vastmaak – met een degelijke fietsketting – loopt de weg omhoog. Het water
 loopt onder de straat door. Het zijn een paar bruggen bij elkaar. Het water
 stroomt linksaf richting Blauwe Aanslag, de naam van een gekraakt pand, jaren
 geleden het gebouw van de Belastingen. Maar ik betreed het gebouw van de
 Chinese Brug. Soms moet ik aanbellen. Soms staat de deur open en loop ik
 meteen door. Ik zeg Toni gedag. Begint hij al heel vroeg met werken, om vijf uur ΄s ochtends? Het zou kunnen. Maar ik neem aan van niet. Vaak hoor ik Toni tegen me zeggen: “Welkom”. Ik vind het hartstikke leuk om zo door Toni begroet te worden. En ik zeg Yeeman gedag. Met Yeeman had ik toen jullie vakantie hadden in augustus het eerste kennismakingsgesprek. Het gebouw was verder leeg. Toen ik de Chinese Brug voor het eerst betrad, keek ik mijn ogen uit. Ik vond het mooi, kleurrijk, grappig, verrassend. Jos had het vaak over de Chinese Brug. Natuurlijk, want hij was daar jarenlang docent. Maar hij sprak nooit over het interieur, alleen over het lesgeven. Enfin. Nadat ik met Yeeman gesproken had spraken we af dat ik 1 september met lesgeven zou gaan beginnen. Ik zou Jos gaan vervangen. Het kwam door Jos die ik als vriend al heel lang ken, dat ik bij jullie terecht gekomen ben. Jos en ik waren vroeger collega΄ bij Stichting Wereldvenster. Daar gaven we allebei les aan Vluchtingen zonder verblijfsvergunning. Dat Jos daarnaast ook lesgaf bij de Chinese Brug, wist ik vanzelfsprekend. Toen ik van Jos hoorde dat hij bij de Chinese Brug wegging, leek het me leuk, want een uitdaging, om de les van Jos over te nemen. Dus nam ik telefonisch contact met Yeeman op om haar te zeggen dat ik er voor voelde om Jos als leerkracht op te volgen. Dus reed ik op zekere dag naar de Zuidwal, zette mijn fiets tegen het hek, en belde ik aan. Yeeman deed open, stelde zich aan me voor, en bracht me naar de tafeltjes in de kantine. We gingen zitten praten. Ik voelde me meteen op mijn gemak. Yeeman had iets professioneels en daadkrachtigs. Dat vond ik fijn. Ik vond de Chinese thee lekker, En toen was ik na het gesprek, en nadat we afscheid genomen hadden en tegen elkaar gezegd hadden tot 1 september, docent Nederlands bij de Chinese Brug.