Ik ben geboren in Hong Kong op 11 juni 1962 (ja, ben al 45 jaar) en kom uit een gezin van vijf kinderen: één oudere zus, twee jongere zusjes en een broertje die in Nederland geboren is. Mijn ouders, rasechte Chinezen uit Dapeng (Kantonees: Tai Pang), zijn naar Hong Kong gegaan in de jaren ’50 van de vorige eeuw. Beide hebben weinig onderwijs genoten en hebben net als vele Chinezen uit die tijd moeten strijden voor hun bestaan. Mijn strijdlust heb ik beslist van hen. Door de lage kansen op arbeidsmarkt in Hong Kong is mijn vader in de jaren ‘60 naar Nederland vertrokken in zijn eentje. Ik was toen denk ik vier of vijf jaar oud. Mijn moeder heeft in haar eentje meer dan vier jaar de zorg over de kinderen gedragen. Maar het was de moeite waard: door deze keuze hebben mijn ouders de kansen voor het hele gezin vergroot. In Hong Kong woonden we eerst in een “krottenwijk”. Ons “huis” kende geen stromend water en had geen gas of elektra. Wij hadden prachtige luiken in plaats van ramen. Mijn moeder waste ons nog heus in een wastobbe. Om de beurt in hetzelfde water. Ja, gelukkig zijn met weinig heb ik daar geleerd. Dit heeft mij mijn relativeringsvermogen gegeven. De betrekkelijkheid van het leven en de dankbaarheid met wat je hebt. De laatste jaren in Hong Kong konden we meer permitteren en verhuisden we naar een appartement in Kowloon, gedeeld met twee andere gezinnen. We hadden geen woonkamer en deelden de entreehal met de andere gezinnen om te kunnen eten.'s Avonds deden wij met z'n allen loonwerk. De kinderen maakten plastic bloemen en mijn moeder zat achter de naaimachine. Op onze manier waren wij gelukkig. We hadden elkaar. Beelden vervagen, maar herinneringen zijn nostalgie geworden…… We zijn op 13 april 1971 naar NL gekomen nadat mijn vader een restaurant had overgenomen. Ik weet nog goed dat de Hollandse bestrating mij verbaasde. Hong Kong kent immers alleen beton- en asfaltwegen. Openbestrating moet monnikenwerk zijn, dacht ik. Ook de kaasbollen achter de verdwenen kaaswinkels was iets nieuws voor mij. Ik dacht waarachtig dat de Nederlanders zich heel vaak wasten. Hoe kun je anders zulke grote “zeepbollen” nodig hebben. Ja, en dan de vreemde taal met die vervelende “r”. Ik kon maar niet begrijpen van mijn eerste vriendje dat “glas” en “gras” twee verschillende woorden waren. Net als vele Chinese jongeren heb ik een opvoeding gehad van mijn ouders waarbij ik werd voortgestuwd om goed te presteren op school en later veel geld te verdienen. Mijn ouders wilden er alles aan geven om ons die kans te bieden. Het is hun gelukt. En het is mij gelukt om een goede positie te verwerven binnen een Nederlandse onderneming. Dilemma's? Ja, ik heb in mijn puberteit ook moeite gehad met mijn identiteit. Als tweede generatie is het herkenbaar dat je tussen twee werelden zit. Ben ik een Chinees of een Nederlander. Om duidelijkheid te scheppen voor mijzelf, heb ik de keuze gemaakt om zo Nederlands mogelijk te zijn zonder mijn “Chinees zijn” te verloochenen. Ik voelde dat ik moest kiezen om me beter te kunnen handhaven in de Nederlandse samenleving. Nederland was en is toch mijn (nieuwe) “thuis”. Trouwens, hoe kon ik Chinees blijven in een dorp als Lisse met 20.000 inwoners en 7 Chinezen? Het was een natuurlijk proces. Overigens hadden mijn ouders het veel te druk met het restaurant om mij “Chinees te houden”. Ik was een “buitenkind” en ging heel vaak met Nederlandse (…) vriendjes op pad. Mijn vriendjes en vriendinnetjes waren allemaal Nederlands. Op mijn 25e trouwde ik met....jawel, een Nederlandse vrouw. Helaas heeft het niet gebracht wat we beiden wilden. In 2005 hebben we besloten uit elkaar te gaan. Onze kinderen, Jinte en Justin, zijn de sterren uit onze huwelijk. Zij spreken geen Chinees. Maar voelen zich wel betrokken bij de Chinezen. Zij voelen zich heel erg thuis op De Chinese Brug. Ik heb hun vanaf het begin meegenomen naar De Chinese Brug. Zij waren toen negen en acht jaar oud. Absoluut een prachtleeftijd om kinderen kennis te laten maken met De Chinese Brug. Ik ben in aanraking gekomen met De Chinese Brug doordat mijn vader overleed in 2002. Hij heeft mij letterlijk bij De Brug gebracht en mijn Chinees zijn terug gegeven. Mijn jeugd kent prachtige herinneringen en mijn gezinssamenstelling is niet meer gesteld. Ik ben niet altijd tevreden, maar ben gelukkig……op mijn manier!